Κάθε χρόνο έρχεται αυτή η συγκεκριμένη εποχή που τα πάντα περιστρέφονται γύρω από την τελετή απονομής των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Βέβαια η σεζόν των βραβείων ξεκινάει πολύ νωρίτερα την προηγούμενη χρονιά με τις Κάννες, τη Βενετία, το Βερολίνο και κλιμακώνεται το νέο έτος με τις Χρυσές Σφαίρες, τα Βρετανικά Βραβεία Κινηματογράφου (BAFTA) και κορυφαία όλων τα Όσκαρ κάθε Μάρτιο. Η φετινή τελετή απονομής τα είχε όλα και έχουν όλα ειπωθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε όλα τα μέσα ενημέρωσης. Πέρα όμως από τα φορέματα υψηλής ραπτικής, τα εκκεντρικά black-tie κοστούμια και τα κοσμήματα εκατομμυρίων, υπάρχει μια λεπτομέρεια που για το ευρύ κοινό περνά κάπως απαρατήρητη στο κόκκινο χαλί: το ρολόι.
Μικρό σε μέγεθος, αλλά αποκαλυπτικό για το προσωπικό ύφος εκείνου που το επιλέγει. Και φέτος οι επιλογές στον καρπό είχαν περισσότερο ενδιαφέρον από ποτέ. Από κλασικά, λεπτού προφίλ μοντέλα από ευγενή μέταλλα μέχρι avant-garde πολύπλοκες δημιουργίες και μικροσκοπικά ρολόγια-κοσμήματα που κόσμησαν όχι μόνο γυναικείους αλλά και ανδρικούς καρπούς. Και ανάμεσα σε όλα αυτά εντοπίσαμε και ένα-δύο μυστηριώδη, πρωτοεμφανιζόμενα, ακυκλοφόρητα στην αγορά μοντέλα, που μάλλον θα παρουσιαστούν επίσημα προσεχώς και μας έκλεισαν πονηρά το μάτι.


Ταιριάζει ρολόι σε black tie εμφανίσεις;
Αν υπάρχει ένας άγραφος κανόνας γύρω από το black tie ένδυμα είναι ότι το ρολόι δεν έχει καμία θέση εκεί. Σε επίσημες περιστάσεις, όπου ο χρόνος μοιάζει να σταματά, η παρουσία του στον καρπό θεωρείται περιττή ή ακόμη και ένδειξη αγένειας απέναντι σε έναν οικοδεσπότη. Κι όμως το κόκκινο χαλί των Όσκαρ μας διηγείται μια εντελώς διαφορετική ιστορία.
Ανατρέχοντας στα δεκάδες αφιερώματα που κατέκλυσαν τον τύπο και τα κοινωνικά δίκτυα αμέσως μετά την τελετή απονομής, παρατηρούμε ότι πολλοί από τους άνδρες που επιλέγουν να φορέσουν ρολόι σε μια τέτοια περίσταση ακολουθούν “ασφαλή” μονοπάτια: λεπτές κάσες από χρυσό ή πλατίνα, καθαρά καντράν και διακριτικές, κομψές γραμμές. Δηλαδή, κλασικά dress watches που δεν επιχειρούν να αποσπάσουν την προσοχή, αλλά απλώς να ολοκληρώσουν μία επίσημη εμφάνιση.


Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, οι πιο τολμηροί, οι πιο εκκεντρικοί, οι πιο αντισυμβατικοί. Εκείνοι που αντιμετωπίζουν το black tie όχι ως κανόνα, αλλά ως ευκαιρία. Στους καρπούς τους δεν θα βρεις διακριτικά dress watches, αλλά μηχανικά αριστουργήματα υψηλής ωρολογοποιίας: χρονογράφους με έντονη παρουσία, tourbillons σε πλήρη θέα, διηνεκή ημερολόγια με πολυεπίπεδα καντράν, minute repeaters, σύνθετες λειτουργίες που, θεωρητικά, δεν έχουν καμία θέση σε μια βραδιά όπου ο χρόνος δεν μετράει.


Και όμως, ακριβώς αυτό κάνουν. Μετρούν. Μετρούν την πρόθεση εκείνου που τα φορά να ξεχωρίσει, να μεταφέρει την προσοχή από το σύνολο στη λεπτομέρεια, από το ένδυμα στη μηχανική. Ένα skeleton tourbillon που αποκαλύπτει κάθε παλμό του μηχανισμού, ένα perpetual calendar που συμπυκνώνει δεκαετίες τεχνογνωσίας σε λίγα χιλιοστά πάχους, ένα minute repeater που κρύβει μέσα του μία από τις πιο απαιτητικές παραδοσιακές complications της υψηλής ωρολογοποιίας.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, το ρολόι δεν είναι απλό αξεσουάρ, αλλά καταλαμβάνει θέση πρωταγωνιστή. Έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το αυστηρό πλαίσιο του black tie ενδύματος, σχεδόν σε προκλητικό βαθμό, προσδίδοντας χαρακτήρα, δυναμισμό και άποψη εκεί όπου το ένδυμα επιβάλλει ομοιομορφία. Και κάπως έτσι, το ρολόι παύει να είναι μια διακριτική λεπτομέρεια στον καρπό και μετατρέπεται στο πιο σύνθετο, και ίσως πιο ειλικρινές, στοιχείο της εμφάνισης.


Γυναικεία ρολόγια σε ανδρικούς καρπούς
Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα τάση των τελευταίων ετών είναι η επιλογή μικρότερων σε διάμετρο ρολογιών αλλά και ρολογιών-κοσμημάτων που βλέπουμε να φοριούνται από άνδρες στο κόκκινο χαλί. Κάσες μεγέθους κάτω από 36 χιλιοστών, διαμάντια που αστράφτουν, λεπτά μπρασελέ που θυμίζουν περισσότερο κόσμημα παρά όργανο μέτρησης του χρόνου.


Ρολόγια που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θα τα εντάσσαμε χωρίς δεύτερη σκέψη στην κατηγορία “γυναικεία”, σήμερα βρίσκουν τη θέση τους σε ανδρικούς καρπούς χωρίς κανέναν δισταγμό. Δεν πρόκειται για στιλιστική πρόκληση. Ούτε για μια εφήμερη τάση που γεννήθηκε στο Instagram. Είναι μια πιο βαθιά αλλαγή στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την πολυτέλεια και την ταυτότητα. Το ρολόι παύει να είναι σύμβολο “αρρενωπότητας” με τη στερεοτυπική έννοια και μετατρέπεται σε αντικείμενο αισθητικής έκφρασης. Και κάπου εκεί, το κόκκινο χαλί των Όσκαρ λειτουργεί σαν καθρέφτης αυτής της μετάβασης.


Οι ελάχιστες γυναίκες που φόρεσαν ρολόι
Στα Όσκαρ, όπου οι βραδινές τουαλέτες και τα βαρύτιμα κοσμήματα έχουν την τιμητική τους, η επιλογή ενός ρολογιού από μια γυναίκα στο κόκκινο χαλί δεν είναι κάτι το σύνηθες. Και ακριβώς γι’ αυτό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Φέτος εντοπίζαμε μόλις πέντε γυναίκες-σταρ που επέλεξαν να φορέσουν ρολόι στο κόκκινο χαλί. Όχι ως πρακτικό αξεσουάρ, αλλά ως συνειδητή στιλιστική επιλογή. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ρολόι λειτούργησε ως προέκταση των κοσμημάτων. Σε άλλες ως μια διακριτική αντίθεση απέναντι στη λάμψη των διαμαντιών.


Το σίγουρο είναι ότι όταν μια γυναίκα επιλέγει να φορέσει ρολόι σε μια επίσημη περίσταση δεν το κάνει για να βλέπει την ώρα. Το κάνει γιατί θέλει κάτι να δηλώσει. Για το στυλ της, για τη σχέση της με την ωρολογοποιία, για το πώς αντιλαμβάνεται την κομψότητα. Και ίσως γι’ αυτό αυτές οι λίγες αυτές εμφανίσεις έχουν τελικά μεγαλύτερη βαρύτητα από δεκάδες άλλες.



Νοσταλγία για το παρελθόν
Σε μια εποχή όπου οι περισσότερες εμφανίσεις είναι αποτέλεσμα συνεργασιών με brands και προσεκτικά σχεδιασμένων στρατηγικών μάρκετινγκ υπάρχει και ο αντίποδας: οι vintage επιλογές. Ένα ρολόι από μία άλλη εποχή δεν είναι ένα κοινό αξεσουάρ. Μεταφέρει ιστορία στον καρπό. Είναι ένα αντικείμενο με παρελθόν, με ίχνη φθοράς και με μια αίσθηση αυθεντικότητας που δύσκολα αναπαράγεται.
Στο κόκκινο χαλί των Όσκαρ, τα vintage ρολόγια λειτουργούν σχεδόν σαν κινηματογραφικά props από μια άλλη εποχή του Χόλιγουντ. Θυμίζουν μια περίοδο όπου η κομψότητα ήταν λιγότερο σκηνοθετημένη και περισσότερο έμφυτη. Ίσως γι’ αυτό να δένουν τόσο αρμονικά με το πλαίσιο της black tie ένδυσης.

Ανεπίσημη πρώτη
Υπάρχει όμως και μια άλλη κατηγορία που αξίζει της προσοχής μας. Παρατηρώντας προσεκτικά, εντοπίζει κανείς και ένα-δύο ρολόγια που δεν έχουν ακόμη παρουσιαστεί επίσημα από τις εταιρείες, παρόλα αυτά κάνουν την παρθενική τους εμφάνιση στον καρπό κάποιου σταρ.
Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερες ωρολογοποιίες χρησιμοποιούν το κόκκινο χαλί ως έναν άτυπο χώρο παρουσίασης. Ένα ρολόι εμφανίζεται σε έναν καρπό, φωτογραφίζεται, σχολιάζεται, και σε δεύτερο χρόνο αποκαλύπτεται ως νέα κυκλοφορία. Σε αυτό το επίπεδο τα Όσκαρ λειτουργούν σαν προέκταση, ή καλύτερα ως προπομπός της έκθεσης Watches & Wonders. Προσφέρουν ένα preview χωρίς δελτίο τύπου, χωρίς βιτρίνες, χωρίς τεχνικές λεπτομέρειες. Σου δίνουν μία πρώτη εικόνα και σου γεννούν την περιέργεια. Και την επιθυμία.


Στο κόκκινο χαλί των Όσκαρ, όπου κάθε λεπτομέρεια μοιάζει απόλυτα ελεγχόμενη, το ρολόι παραμένει μια από τις λίγες πραγματικά προσωπικές επιλογές. Μπορεί να ακολουθεί κανόνες ή να τους αγνοεί. Να είναι vintage ή να μην έχει καν κυκλοφορήσει στην αγορά. Να είναι τόσο διακριτικά κομψό ή να διεκδικεί τον δικό του χώρο μέσα στη λάμψη. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, λέει κάτι για εκείνον που το φορά. Είτε πρόκειται για αυθόρμητη επιλογή, είτε για μια προσεκτικά σχεδιασμένη εικόνα, είτε για μέρος μιας εμπορικής συμφωνίας, το ρολόι αποκαλύπτει πάντα κάτι πέρα από το προφανές. Γιατί, σε έναν χώρο όπου όλα είναι σκηνοθετημένα, ο τρόπος που επιλέγεις να φορέσει κανείς τον χρόνο αποδεικνύεται ίσως η πιο ειλικρινής του δήλωση.













