Με αφορμή το τουρνουά του Roland Garros 2025, οι λάτρεις του τένις, όπως εγώ, ξημεροβραδιαζόμαστε μπροστά στην τηλεόραση όταν μεταδίδονται αγώνες κορυφαίων τουρνουά, και ιδιαίτερα των τεσσάρων τουρνουά Γκραν Σλαμ. Από μικρό παιδάκι θυμάμαι να παρακολουθώ τις μαραθώνιες αναμετρήσεις του Μπιόν Μποργκ με τον Τζον Μάκενροου, του Ματς Βιλάντερ με τον Μπόρις Μπέκερ ή τους αγωνιώδεις τελικούς ανάμεσα στην Κρις Έβερτ Λόιντ με τη Μαρτίνα Ναβρατίλοβα ή τη Στέφι Γκραφ. Σας αποκαλύπτω προφανώς την ηλικία μου εδώ. Το βέβαιο είναι ότι οι συγκινήσεις που σου προσφέρει το τένις και η αγωνία μέχρι τον τελευταίο πόντο είναι πάντα εκεί.

Στη σύγχρονη εποχή αναδείχθηκαν άλλα μεγάλα ονόματα στο πάνθεον της αντισφαίρισης, όπως ο Φέντερερ, ο Ναδάλ ή η Σερίνα Ουίλιαμς. Η διαφορά με τις δεκαετίες του 70 ή του 80 ήταν ότι τότε το τένις έμοιαζε να είναι πιο αγνό, πιο καθαρό. Σήμερα, πέρα από το ταλέντο και την ικανότητα στο χώμα ή στο χορτάρι, μας απασχολούν και τα εκατομμύρια που κερδίζει ένας τενίστας όχι τόσο από το ίδιο το άθλημα που εξασκεί όσο από τις παράλληλες συνεργασίες του με μεγάλους ομίλους ειδών πολυτελείας, αυτοκινήτων, αθλητικών ειδών και φυσικά ρολογιών. Γι’ αυτό και τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ότι η πλειονότητα των αθλητών που ανεβαίνουν στο βάθρο των νικητών φορά στον καρπό της–και φροντίζει να επιδεικνύει– και ένα μοντέλο υψηλής ωρολογοποιίας. Αντικείμενο πόθου για πολλούς, είτε αποτελεί προσωπική επιλογή είτε συνηθέστερα είναι από τις πιο φρέσκες δημιουργίες που μία εταιρεία θέλει να προωθήσει.